قطعنامه ۵۹۸
قطعنامه ۵۹۸ که چهارمین قطعنامه دارای جنبه اجرایی از مجموع ۱۷ قطعنامه سازمان ملل در طول ۸ سال جنگ(مقایسه کنید با جنگ عراق و کویت: ۱۳ قطعنامه در ۸ ماه) بود در مرداد ماه سال ۱۳۶۶ به تصویب شورای امنیت سازمان ملل متحد رسید.[72]
گرهارد کونزلمن، پس از صدور قطعنامه ۵۹۸ در مرداد ۱۳۶۶ تنها آیتالله خمینی را خواهان ادامه جنگ میداند و به سخنان وی که یک هفته بعد از صدور قطعنامه خطاب به زائران حج ایراد شد استناد میکند.
«تب جنگ در کشور ما جز به سقوط صدام فرو نخواهد نشست و انشاءالله تا رسیدن به این هدف، فاصله چندانی نماندهاست و اکنون که به مرز پیروزی مطلق رسیدهایم، صدام و جهانخواران صلح طلب شدهاند»
گرهارد کونزلمن اعتقاد دارد در دوره ۶ ساله جنگ در خاک عراق، فرماندهی سپاه پاسداران عمدتاً با تکیه به نیروهای بسیج جوانان بالغ بر ۵۰ عملیات نظامی به اجراء درآورد تا بتوانند بصره را به اشغال خود درآورند که نا موفق ماندند. [73]
قابل ذکر است نیروی بسیج جوانان عمدهترین نیروهای حاظر در جنگ بودند تا جائیکه ۸۰ درصد پرسنل نیروی زمینی در جبههها را سپاه پاسداران و نیروهای بسیج تشکیل میدادند.
گرهارد کونزلمن معتقد است: از ۲۸ فروردین ۱۳۶۷ تا ۲۷ تیر ۱۳۶۷ به مدت ۳ ماه، ارتش عراق از موضع تدافعی به موضع تهاجمی میرود و با حمله گسترده نظامی نیروهای سپاه پاسداران را[74] در ظرف ۳۶ ساعت[75] از شبه جزیره فاو بیرون میکند.
البته وی به علل تغییر موضوع(قدرت گرفتن) و نوع بازپسگیری جزیره فاو اشارهای نمیکند.
ارتش عراق از سال ۱۳۶۲[نیاز به ذکر منبع] در عملیات خیبر بصورت گسترده و مرتب دست به استفاده انواع گازهای شیمیایی زد.